“Babamın ağladığı gün”

Ali İhsan Göğüş'ün vefatını, kızı Zeynep Göğüş'ün Devlet, Hükûmet ve Ana muhalefet Başkanlarından hastane hemşirelerine kadar sıraladığı teşekkür ilânından öğrendim. Çok değerli bir insanın kaybına ne haberlerde ne TBMM Başkanlığı ne gazeteci cemiyetleri ilânlarında rastladım. Hatta uzun süre genel yayın yönetmenliğini yaptığı Dünya Gazetesi'nin Falih Rıfkı Atay'la birlikte sahipliğini üstlenen aynı yaşlardaki Bediî Faik'in şahsında da...

            Merhum'dan bahseden aşağıdaki yazıma, Zeynep Göğüş'ten babasıyla kendisi adına teşekkür de gelmişti. Vefasızlığa isyan babında, aynı yazıyı yineleyerek, değerli Ali İhsan Bey'i saygı  ve rahmetle anmak istiyorum:

            "İhtilâller Güney Amerika, Afrika, Ortadoğu, Uzakdoğu ülkelerinde sıklıkla yaşanıyor da, Avrupa’da, ABD’de neden olmuyor?

            Örneğin ülkemizdeki askeri müdahaleler (ihtilâl, muhtıra ve yönetime el koyma) genelde halkın büyük kısmının hem alkışını hem de onayını almıştır.

            Müdahalelere yol açan, tek cümleyle denebilir ki doğrudan sivil hükûmetlerdir. Çünkü üstlendikleri “hükûmet etme” görevini kötüye kullanmış, ülkeyi gereken düzeylere getirememişlerdir. Ancak ve yazık ki kötü yönetimden şikâyetle yetkiyi ele alan apoletliler; belledikleri otoriter yöntemle yöneteceklerini sandıklarından, az-çok varsayılan “demokrasi” ile hak-hukuk ve yansızlık ilkesini çiğnemişlerdir. 

            Sivil-asker olarak değneğin iki ucunu da kirletmiş bulunanlar, sanki farkında değilmişçesine sürekli çekişmiş, birbirlerini suçlamışlardır. İhtilâllerde konumunu kaybedip de darbe görenler, kendilerini yerinden edenlerle hesaplaşma fırsatını kollamışlardır.

            Askersel köteklemelere sebebiyet vermiş olmanın hukuki ve vicdani sorumlulukla vebalini duymadıkları gibi, üzerlerine almaktan kaçınmışlardır.

*   *   *

            Albay Dursun Çiçek imzalı, “AKP ile Gülen Cemaatini bitirme” diye nitelenen sanal plân, gerçekte bir darbe hazırlığı varmış gibisinden algılanmış ki, iktidar ve muhalefet olaya asıldı. Öylesine ki; Sayın Baykal, intikam dürtüsüyle de olacak, ihtilâlci heves ve düşünceleri kırma adına 12 Eylülcüleri yargılatma çabasında.

            Mümkün mü değil mi, yararlı mı zararlı mı, o ayrı bir konu. Askerin siville yer değiştirmesini aklı başında ve yurtsever kimse asla istemez. Ancak beri yanda, sivil yönetimler özellikle 950, 60 ve 70’li yıllardaki anarşik ortamda bocaladıklarından, günde ortalama 20-30 insanımız, iç çatışma yüzünden canından oldu. O kaos dönemlerinde, siyasal partiler arasındaki hırlaşmayla hıntlaşma ülkeyi cumhurbaşkansız bırakmış, zorunlu gıda ve tüketim maddelerindeki kıtlık ise had safhalara ulaşmıştı.

*   *   *

            Yazar Zeynep Göğüş, eskiden gürültü patırtımız olurdu, şimdi sakin sakin tartışıyoruz dediği 86 yaşındaki, zarif ve beyefendi sevgili babası Ali İhsan Göğüş’ten dinlemiş:12 Eylül öncesinde, dışarıdan açılan ateş yüzünden TRT’de mahsur kalan kızı için kaygılanırken, eşini ders vermek üzere okula bırakır ve sağcı- solcu gençler de çarpışırken, askerin ayırma çabalarına bakıp, direksiyon başında ağlamış.

            Ali İhsan Göğüş’ü, önce gazeteci (Dünya, 950’li yıllar), sonraları siyasacı, milletvekili ve bakanlığı dönemlerinden hatırlar, hayranlıkla izlerim. Hattâ bir seferinde, müsteşarıyla birlikte başkanlığını yaptığı (962’de) Adana Bölge Turizm Semineri’ne, İskenderun Belediye Başkanı Şemsettin Mursaloğlu ve Hatay Valisi Muammer Ürgen’le birlikte İskenderun Turizm Derneği Başkanı olarak katılmış, tanışmıştım.

            İhtilâl ve müdahaleler, aciz ve basiretsiz yönetimlerin ürettiği zarar ve tahribata sığınılarak yapılmıştır. Bu, ulusun genel tasvibi ile desteğinden bellidir. Fakat, ülkeyi yönetmedeki donanımla deneyim yetersizliği, askeri o makama gelen ve aynı zamanda atayanlar olarak başarısız kılmıştır.

            Saygın, ağırbaşlı, olgun devlet ve siyaset adamımız Göğüş, sonunda yaşanılanları şöyle özetliyor kızına: “Milletlerin hayatında darbeler çözüm değil; bizi o noktaya getirenler utansın!..”

*   *   *

            27 Mayıs’la baş gösteren taşkınlık ve haksızlıkları anımsıyorum. Ömer Lütfi Arıkoğlu, Fahri Akkoyunlu, Bedri Atamer, Haydar, İbrahim, Arif Tacettin, Mehmet Kurtulan, Şakir Hataylı, Mehmet Dikmen, Nuri Altıneriten, Şemsetti Mursaloğlu gibi önde gelen İskenderunlu DP’liler içeri alınır, kimileri de Yassıada ile Balmumcu Askeri Cezaevi’nde sorgusuz-sualsiz aylarca tutuklu kalırken; ihtilâli ilk günlerde alkışlayan ben, Millî Birlik, Devlet ve Hükûmet Başkanı Cemal Paşa’ya, korkudan göndermek istemeyen PTT Müdürü’nün direnmesine karşın, ısrarla protesto telgrafı çekmiştim. “Adalet, barış, demokrasi diye geldiniz, daha başında hepsini çiğnemektesiniz” içerikli… 

            Ve arşive göz attığımda, 27 Mayıs’tan üç gün sonraki 1 Haziran 1960 tarihli Körfez ‘de, “Kızanlar ve şımaranlar” başlıklı yazımda şöyle demişim:

            “Asil Türk Ordusuna edebi cümlelerden derlenmiş, el değmemiş, sümüklü burunlarca da koklanmamış bir buket sunmak ilk görevimdi. Ama, sevinç duygularımı kalemim boğuyor, yaralı yüreğim (kalp krizi geçirmiştim) ezilip burkuluyor. Zafer, insanı şımartmamalıdır. Zaten, arı, gururu, alnının şah damarı çatlamamış olanlar, boynu bükük, suçlanmış, başı eğik halde duruyor. Bir kısım çıkarcı ve yalakalar, 6 oklu maskelerle ortalığı karıştırma, caka atma ve kahramanlık taslama havasındadırlar.

            Öylelerine Bakan taşıyan çöp arabası dolusu lânet…”

            Allah ülkeyi ne ihtilâlcilere, ne de kötü sivillere bıraksın…