Çalışmak ibadettir

    Günlerden Cuma; öğle namazı vaktidir. İnsanlar abdest almakta, namaza hazırlanmaktadır. Cemaatten biri, Hz. Muhammed’e yaklaşarak, deveyle pazara mal götürmekte olan kişiyi işaretler, “Bakınız, adam namaz kılma yerine dünya işleriyle meşgul” der.
    Hz, Peygamber’in yanıtı ise:
    “Çalışmak da ibadettir, farkı yoktur” hükmündedir.
    Bir hadise göre de özellikle Cuma namazı kılmamak haramdır.
    Ancak genelde, meşru faaliyetle kazanç helâldir. Çalışan, kamu çıkarıyla yararına düşünce ve amaç gözetiyor ise, tebrike daha bir şayandır. Kendilerini hayra ve insanlığa hizmete vakfedenler şükür ki ziyadesiyle vardır.
    Cami, kilise, okul, yurt, hastane, köprü, yol, aşevi gibi yatırım ve yardımlarla toplumsal hayır işlerine koyulan seçilmişlerle atanmışlar, insanın en hayırlısıdırlar.
    Eserleri, halka hizmetteki çapı, kalıcılığı ve yararı oranında dua ve teşekküre müstahaktırlar.
    Örneğin Hatay, bu bağlamda zengindir. Gönlü gani ve cömertlere minnet yükümlüdür….

Peki ya şehr-ül eminler?...

    Beldeden büyükşehirlere kadar kentleri belediyeler yönetir. Mülkî amirliklerle bürokrasi ise devlet işlerini. Medyanın göreviyle işlevi, yönetenle yönetileni bütünleştirmektir. Yöneteni, nabzını elinde tuttuğu yönetilene, olabildiğince yönlendirmektir.
    Bir yerde de tabii ki, yapılanla edileni, yapılmayan ve yanlış yapılanla birlikte denetlemektir.
    İyi ve olumluyla kötü ve zararlıyı, önerisini de katıp eleştirmektir. Eleştiri, medyanın gıdasıdır.
    Yerel medya, yöre insanınca izlendiği için, genelde yerel konu ve sorunları ortaya koyandır. Yorumlayıp çözüm önerendir. Dolayısıyla da muhatabı yerel yönetimlerdir.
    Kim iyi çalışıyor çalışmıyor; namazını da zamanında kılıyor ya da kaçınıyor; duyuracaktır…
    Ama halka, özeline girersek hele de halk partili belediye ise; o belediyeden sosyal yaklaşım-açılım, şeffaflık, iç içelik ve hesap verirlik beklenir.
    Suskunluk, kapalılık, başarısızlık, vizyonla misyonda kısırlık değil!..
    İşte, İskenderunlu olarak Yusuf Başkan’a, yaklaşık üç yıldır bunu anlatamadık!
    Mete Başkan’a da anlatamadığımız gibi…
    15 ya da 3 yıl boyunca elbette ki bir şeyler yapılacaktı. Fakat yapıldı diye övünülen şeyler, beklenen, gereksinim duyulan; kenti ise markalaştıran boyutlarda değil ki!
    Bazıları, sahile kafe ve tuvaletle, yolların tamiri, sebze halinin tadili gibi rutin işleri başarı sayabilir. Lâkin, bendenizin ölçüsü örneğin şudur:

Tecrübe demişti ki

    2004 Mart’ındaki belediye seçiminin ertesinde, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı’ndan TC Başbakanlığı’na atlayan ‘tecrübe’, hiç unutmam, şöyle demişti:
    “Bir belediye başkanı kentine içme suyu getiremiyorsa, o koltukta durmasın, derhal istifa etsin!...”
    Seçim öncesinde ana yollara, üzerinde “içme suyu geliyor” yazılı su boruları dizdiren zamanın Belediye Başkanı Mete Aslan’a, o tarihlerdeki bir yazımda Başbakan Erdoğan’ın bu sözünü hatırlatmıştım.
Şimdinin Başkanı Yusuf H. Civelek’in oturduğu mahalle, meğer üç aydan beri susuzluk çekmekteymiş.
    İyi mi!..
    Sayın Aslan’la Civelek, sevdiğim, insan olarak beğendiğim, merhabayı karşılıklı saygı çerçevesinde sürdürdüğümüz iki değerli insandır. Ancak; bendenizin her şeyin üstünde tuttuğu yazar ve gazeteci sıfatım, dostluk-arkadaşlık ilişki ve kavramının bütünüyle dışındadır.
    İlkemden ne sapar ne ödün veririm.
    Küserler, darılırlar, yaralanırlarmış. Üzülürüm fakat aldırmam.
    Kamuoyu anlıyor, vicdanım da rahatlıyor oldukça; Tanrı biliyor ki başarmaktayım…

    FİSKE

    Gömün bedenimi İskenderun’a,
    Onun olsun.
    Alıp da veremediklerim borcum,
    Verdiklerim ise helâl olsun…
                    H.T.