Din “insan”dır…

    Vaazları, Kaptan Paşa Camii’nden İskenderun’daki diğer camilere de ulaştırıyor Müftülük. Cuma günkü vaiz, dini tanımlarken içselleştirdi:
    Din, “insan”dır, diyerek…
    Cemaate baktım, bendenize özlü ve anlamlı gelen bu iki kelime, dikkatleri sanki çekmiş değildi…
    Şimdiye kadar işitmediğim bu özdeyişte, “insan” faktörü önde ve önemli idi. Söylem, elbette ki, insanı fizikî değil, manevî yönü itibarıyla değerlendirmekteydi. Çünkü din, insan için nazil olmuştu. Vaiz Efendinin kastettiği, başta İslâmiyet olmak üzere kuşkusuz semavî dinlerdi.
    İnsanı tırnak içine almamın nedeni, insan sıfatlı ve görünümlü sıradanlardan ayırmak içindir. İnsan kavramı, burada, insanî niteliğiyle dinî ameli ve inancı yerinde olanları içermekte. Yani, kişilikli ve donanımlı ‘adam gibi adam’lığı..
    İslâm’ın nasıl ki şartları varsa, adam gibi adam olmanın da vardır. Adam gibi adamlık insan ayırmaz. Zengin-fakir, sade ya da en üst makam sahibi olsun!
    Oysa kalıcı, en büyük ve kutsal makam, Allah’ın size bahşedeceğidir. Ve tabiî ki de cennettir. Akıllı, paralı, aydın ve her bir şeyi bilen “bir bilen”ler; Hz, Allah’ın yeryüzündeki en kıymetlisi ve temsilcisi olduğunun idrakinde değiller de “dünyacı” iseler, ne yazar!
    Erdemli, olabildiğince kusursuz kul sayılabilmek herkesin elinde. “İnsan” sözcüğünün içini, gereğince doldurabilmek de...

Himmet-i muhtaç bi dede…

    İşte, Hocaefendi’nin işaretlediği türde, “İnsan”a taze bir örnek. Kendisi himmet-i muhtaç iken, yaptığı ile.
    Haber, 7 Şubat günlü Milliyet’te şu başlıkla verildi:
    “İşsiz genç parası yok diye karakola yürüyerek gitti. Bulduğu para dolu çantayı polise verdi.”
    Karaman’da iş ararken içinde 2 bilezik, altın küpe ve kolye ile yaklaşık 2 bin lira para olan bir kadın çantasını yolda bulan 30 yaşındaki Bülent Soylu, çantayı polise teslim etti. Soylu’nun cebinde 1.5 lira minibüs parası olmadığı için, polis merkezine yürüyerek gitti…”
Bülent, zamane insanıyla karşılaştırıldığında, görüldüğü üzere tam bir soylu imiş.
    Polis, cebine cerp harçlığı koydu mu, bilmiyorum.
    Çanta sahibi M.D’nin ödüllendirdiğini de!
    Fakat “adam’ın öyle bir beklentisi belli ki yoktu. Onu asıl ödüllendirecek, mutlaka Tanrı olacaktı…

Ahretin fotoğrafı…

    Hz. Allah, ahretin kapılarını açsa da görebilsek. Cehennemle cenneti ah, fotoğraflayabilsek!..
    Her mü’min için, hangi semavî dinden olursa olsun, inanıyor ve “insan” ise, dünyevî âlemde de, cenneti tatmışlığa bulabilir çok örnek. Diyanet’in 8 Şubat günlü takvim yaprağında yazılı olduğu gibi meselâ:
    “Kur’an’nın tek başına ümmet dediği Hz. İbrahim, (a.s.), Nemrut’la mücadelesi sonunda ateşe atılma cezasına çarptırılır ve infaz edilirken; “Allah bize yeter, O ne güzel vekildir” der. Yüce Allah da, onun bu güvenini boşa çıkarmayıp, “Ey ateş! İbrahim’e karşı serin ve esenlikli ol” diyerek, ona ateş içinde bir nevi cenneti yaşatmıştır…”
    İnanç, sevgi ve güvenin gücüyle içtenliği sayesinde bu dünyada da cenneti tadabilmek için, İbrahim (a.s) olmak gerekir. Ancak biz, öteki âlemin cennetine çoktan razıyız.
    “İnsan” isek şayet. “İnsan” din ve Tanrı’nın geçici âlemdeki temsilcisi olduğuna göre…

    FİSKE
    Bakınca insanı insan sanmayın,
    Ruhuna dalarak iyi yoklayın,
    Sahte gülücükler, güzel sözcükler
    Aldatmasın sizi, sakın kanmayın…
                    H.T.